Verslag

Lichting 2015: Campus C-mine

Een opvallend sterk afstudeerjaar aan de C-mine Campus van LUCA School of Arts.
Lichting 2015

Lees meer over

16.07.2015 Niels Putman

Tussen het bruisende werk uit verschillende disciplines zoals Architectuur, Beeldende Kunsten en Productdesign werden tijdens EXIT/15 – de eindejaarstentoonstelling van de Campus C-mine Genk en de faculteit Architectuur en Kunst van de Universiteit Hasselt – ook enkele audiovisuele eindwerken voorgesteld. Wij gingen een kijkje nemen en konden doorheen de wirwar aan gangen en kleine kamertjes nog net op tijd het werk van de master (animatie)film- en televisiestudenten meepikken.

Het vraagt doorzettingsvermogen, zo’n tentoonstelling. Niet dat de gepresenteerde studentenfilms zo’n karwei zijn om door te zitten, maar de bezielende locatie – de Herckenrodekazerne - brengt helaas ook wat obstakels met zich mee.

De harde stoelen die ergens in een hoekje voor een flat screen werden gedrukt, zijn nog wel charmant te noemen, maar de continue opengaande (piepende) deuren en de constante bijdrage van de audioband van de film-next-door zijn dat net wat minder. Gelukkig zijn we erger gewoon en zetten we door, want ondanks alle barrières zagen we enkele knappe afstudeerwerken, met bovendien gezonde graad aan festivalpotentieel.

ANIMATIE

Kathrin Heller vertelt in haar korte animatiefilm 'Letters 'op een eenvoudig, maar doeltreffende wijze over een abstracte lange-afstandsrelatie. Een vrouw, alleenwonend in haar huis op de top van een klif, verstuurt regelmatig brieven per postduif en krijgt ook antwoorden via zelfde weg terug. Wanhoop slaat echter snel toe, wanneer communicatie lijkt te stokken en haar duifje het lastig krijgt nog werkzaam te blijven, gezien het gure onweer.

Heller kiest voor symboliek en een woordeloze aanpak, één die hoewel stevig terend op de onderliggende muziek, slaagt in haar opzet (ook al kwam de basic animatie 3D-loos misschien wat minder tot zijn recht).

 


'Black Juice'

 

Al even(min) 3D is 'Black Juice' van Seppe Dausi, waarin een head-over-heels verliefd geworden blanke (en geile) vrouw heftig dagdroomt over haar zwarte tegenspeler aan de kassa. Een coup de foudre gone mad, waarin Dausi de vrouwelijke sekstoerist probeert op de rooster te leggen en een poging doet “de decadentie van de Westerse maatschappij aan te kaarten”.

Dausi kiest voor een geestige, karikaturale animatiestijl om zijn kritische relaas te illustreren. Een simpel en strak verhaal, waarin fysieke en gezond dubbelzinnige humor overheersen, al vloeit de spanning in zijn kortfilm wat te snel weg door een té doorzichtige opbouw en structuur.

De laatste animatiefilm van de avond blijft het binnen de 2D-oorden zoeken en vindt daar meer dan voldoende om een erg korte, maar rakende kortfilm te schetsen. In 'Prey' stelt Laurence Verheijen de toeschouwer enkele vragen en probeert hen op die manier duidelijk te maken “dat sommige dieren soms meer menselijke eigenschappen vertonen dan mensen”. Verheijen neemt een duidelijk standpunt in, maar laat het einde (en daarmee de hoop) welkom open

Haar stijl is trefzeker en bijzonder aangenaam om naar te kijken: waterverf meets houtskool, zo lijkt het wel. Rotsschilderingen, dat ook. Met een Bambi-verhaaltje lukt het haar om via vage en haast gezichtsloze figuren emotie los te weken en een indringende sfeer te creëren.
 

 


'Prey'

 

FICTIE

Drie films met een hoge 'production value' binnen de live action-sectie; ze zien er stuk voor stuk strak en netjes afgewerkt uit. Inhoudelijk leek het wel een klassikale opdracht: schrijf iets over een personage dat vast zit en probeert los te breken van zijn/haar omgeving. Het is een narratieve en thematische keuze die in elk van de drie afstudeerfilms overheerst.

In 'Paradise Lost' vertelt Myrthe Wynants het verhaal over een dysfunctionele familie, levend in een bunker, op een onbekende plek, in een onbekende (maar wel post-apocalyptische) tijd. Water wordt er alleen gebruikt om te drinken, het licht gaat alleen aan als het écht nodig is. “We worden hier gestoorde mensen à la Lord of the Flies,” blaast het hoofdpersonage nog naar haar ouders. Dat ze via een radioprogramma op zoek gaat naar reactie van buitenaf, weten zij niet.

Wynants vertelt een ogenschijnlijk eenvoudig en goed uitgewerkt verhaal dat helaas aan kwaliteit inboet door de theatrale en ondermaatse acteerprestaties.

Regisseur Stefan van Diest werkte voor het scenario van zijn film 'Dot' samen met zijn vriendin Muhiba Botan (die aan de MAD-Faculty Fotografie studeert). Zij schreven het verhaal van Dot, een meisje met pleinvrees die opgesloten zit in haar appartementje en verliefd wordt op de boekenleverancier aan de andere kant van de deur.

 


'Dot'

 

Van Diest hanteerde ook zelf de camera en levert een erg verzorgde (en bovendien heerlijk gemonteerde) film af. De wijzigende aspect-ratio’s mogen dan nogal gratuit lijken en zonder moeite doen denken aan het recente werk van Canadees regisseur Xavier Dolan ('Tom à la Ferme', 'Mommy'), de erg nette cinematografie (en kleurrijke art direction!) kent vooral ook een aantal heerlijke (en subtielere) knipogen naar het werk van Wes Anderson.

Actrice Zoë Thielemans ('Robyn O.', 'Cordon', 'Brasserie Romantiek') weet als Dot een meelevende cinefiele en boeken-verslindende heldin te creëren en met grote emoties subtiel te ontroeren. Die schaapachtige ogen doen smelten, dat zeker.

Wie het over schaapachtige ogen heeft, komt al snel bij Flor Decleir ('De Weg Van Alle Vlees', 'In De Naam van de Kater') terecht, die in tig RITCS-afstudeerwerken voorgaande jaren al bewees niet vies te zijn van goede studentenkost. De beste kortfilm van de avond kwam dan ook van Laurens Jans, die met Flor & tante Reinhilde Decleir, Warre Borgmans en Ludo Hoogmartens een bijzonder sterke cast wist te verzamelen.

Opgesloten in een vreemde symbiose van routine & familiale verplichtingen, probeert Kamiel (Flor Decleir), als één van De Broers Van Bommel die verantwoordelijk is voor het uitkuisen van de stal en het verzorgen van zijn zieke moeder, los te breken uit zijn situatie.

Regisseur Laurens Jans draaide de film op een boerderij in Heers, waar hij naar eigen zeggen dan ook iedere week naar toe ging om te schrijven en te brainstormen. Hij deed beroep op goede vriend en ex-medestudent Herman Van den Bosch voor de cinematografie, waarmee hij eerder al de kortfilm 'De Verzamelaar' maakte (geselecteerd op het IKL en FFO).

Van den Bosch en Jans slagen erin een erg indringende sfeer te creëren waarbij bruine en grijze kleuren overheersen en ochtenddauw als een waas van mysterie rondom de personages blijft hangen. 'De Broers van Bommel' is een atypische, huiverende Vlaemsche boerenfilm geworden, met een inslag die aan het werk van de gebroeders Coen doet denken. Regisseur Laurens heeft alvast een gezonde ambitie voor ogen en wil met zijn film graag zoveel mogelijke Belgische kortfilmfestival afgaan. Wij hebben er alvast erg goede hoop op.

TELEVISIE

Naast de drie animatiefilms en de drie fictiefilms, bracht Dorien Celen er ook haar 'Jagen op stemmen uit het verleden', een reportage over een fanatieke ghost hunter. Celen wist interessant bronmateriaal te bemachtigen, maar mist echter narratieve focus om te verrassen. De ietwat onprofessionele voice-over zorgt voor een misleidende sfeer en overtuigt niet als leidraad binnen de wat onduidelijke structuur.

Ten slotte, presenteerde Daan Feytongs zijn sensbiliseringscampagne voor Wegen & Verkeer. Samen met (wederom) Flor Decleir en Lucas Van den Eynde draaide hij een reclamespot “met als hoofddoel automobilisten te sensibiliseren voor wegenwerken”. Zijn spot werd reeds op VRT uitgezonden, maar op EXIT/15 kreeg hij de kans hem te laten voorgaan door een plezante (en leerrijke) making-of.

Ondanks de belemmeringen in de visie-ruimte, werden we tijdens EXIT/15 erg verrast door enkele sterke afstudeerwerken. De MAD-Faculty-studenten geven ons goede hoop voor het aankomende festivalseizoen.

Coverfoto © 'Dot' (Stefan van Diest)