Liefde op het eerste gezicht, het is een platgetreden pad maar niet zo platgetreden dat er niks meer over te zeggen valt. Dat moet Benoit De Clerck ook gedacht hebben toen hij aan zijn kortfilm Zwart-wit begon. In een klein kustdorp, dat geteisterd wordt door een hevige wind, probeert de kleurenblinde Raf zijn leven in handen te krijgen. Een gegeven dat met argusogen bekeken wordt door zijn vader. Wanneer hij op een, alweer, winderige dag omvergereden wordt door Claire, lijkt zijn wereld minder grauw en wordt de drang om meer controle te krijgen over zijn eigen leven alleen maar sterker.

De Clerck laat zijn verhaal sterk van start gaan met een personage dat even absurd als grappig is. Raf valt in het begin niet goed te vatten en geeft een bevreemdende indruk die in al even bevreemdende omgeving van hevige rukwinden tot een mysterieuze, en zelfs magisch-realistische, sfeer leidt. Tot zover gaat alles goed, maar dan verliest Benoit de pedalen.

Het veelbelovende en subtiele begin slaat om naar een klef liefdesverhaal waarin hij ons om de oren slaat met een overdaad aan close-ups en slechte, ongeloofwaardige dialogen. Het gebrek aan diepgang in de dialogen wordt nog eens extra dik in de verf gezet door de acteerprestatie van Laura Verlinden die iedere zin even monotoon voor onze voeten werpt.

Wanneer Raf ten gevolge van een klein akkefietje in de verfwinkel tijdelijk opnieuw kleuren waarneemt, krijgen we enkele mooie beelden die baden in een rijk kleurenpalet maar spijtig genoeg onderuit gehaald worden door de clichématige lijnen tekst. Door letterlijk te benoemen wat er te zien valt (“alle kleuren van de regenboog”) verliest Benoit iedere zin voor nuance en de film zijn magische sfeer.

Zwart-wit heeft nochtans alles in huis om een goede film te zijn; een verhaal dat de mogelijk biedt om vormelijk te experimenteren zonder dat het een lege doos hoeft te worden en vreemde personages die het gekende thema van de liefde naar een hoger niveau kunnen tillen. Benoit De Clerck kon veel verder gaan in het verweven van vorm en inhoud. Het achterwege laten van de voorspelbare humor en met momenten kinderachtige dialogen zou deze film verrassender uit de hoek laten komen.