Klaarlichte dag, een anoniem appartement met zicht op de daken van de stad. Man (Frank Vercruyssen) maakt zich klaar om te vertrekken, vrouw (Natali Broods), duidelijk in een humeurige bui zegt dat ze moe is, en ‘nu echt moet gaan slapen’. Wanneer de man wil vertrekken en haar een kus komt geven werpt ze zich in zijn armen en begint hem op te vrijen. Dat het niet echt goed gaat met deze relatie is meteen duidelijk. Wanneer de man zijn telefoon rinkelt weten we waar het probleem ligt...

In tien minuten tijd aanschouwen we het einde van een liefdesrelatie, tot in de intiemste details. De laatste moeizame en mislukte poging om samen te vrijen, elkaar naderen om twee minuten -of woorden- later weer ver van elkaar verwijderd te zijn. De hevige emoties van een jonge vrouw die de eenzaamheid tegemoet gaat versus de onderkoelde reactie van een man, wiens leven hierna gewoon verder gaat. Door alles in één ruimte, met slechts twee personages en in één lang uitgerokken shot te tonen ontstaat een erg intense emotionele sfeer, die vooral Broods heel goed weet in te vullen.