Ysé leidt een eentonig leven als ambtenaar en ook op persoonlijk vlak is het niet veel soeps. Maar Ysé ziet die realiteit anders. Lionel Jadot creëert twee verschillende werelden. Eén van grauwe appartementen, een stoffig ‘Bureau de papiers’ en collega’s met vettig haar en de Playboy in de hand. Een andere van steriele overbelichte loketten die lijken weggelopen uit een science-fictionfilm en een huis vol vlinders die haar begroeten als ze thuiskomt.

Ysé ziet er lang niet slecht uit, de hagelwitte kantoren zijn bijvoorbeeld erg geslaagd, maar echt overtuigen doet Jadot ook niet in deze af en toe wat vervelende short. Daarvoor is het loonslaventhema al te uitgemolken, zien de vlinders er al te digitaal uit en roepen teveel scènes déjà-vugevoelens op. Let bijvoorbeeld op Ysé die de trap afloopt op de tonen van een technobeat en denk aan Lola Rennt, of let op Ysé die een klant, die net een eeuwigheid in de rij heeft gewacht, afscheept omdat hij eerst een formulier moet halen bij een andere dienst en denk aan vrijgeleide A38 in Asterix en de Helden.