We volgen een niet nader genoemde actrice, gespeeld door Hilde Wils, die al eerder te zien was in Vlaamse kortfilms zoals Stilleven, Cologne en recentelijk ook Altijd Samen. Na een optreden rijdt ze al bellend terug naar huis en merkt ze een overstekend kind te laat op, met een dodelijk ongeval tot gevolg. Begeleid door dreigende muziek verschijnt in gele letters het woord Yellow. De sfeer is meteen gezet in deze horrorfilm van Stijn Guillaume, die in eerste instantie zijn inspiratie qua spanningsopbouw en thematiek lijkt te halen bij de Japanse horrorfilms zoals The Grudge of Dark Water. Deze laatste is zelfs nooit ver weg, want ook hier wordt het hoofdpersonage geplaagd door de verschijning van een volwassen vrouw in een gele regenjas. Niet in staat om het ongeval te verwerken sluit ze zichzelf thuis op totdat haar man haar na een jaar aanmaant deel te nemen aan een auditie. Wanneer ze haar dochter opbelt om haar te komen halen aan de bushalte, uit vrees dat ze achtervolgt wordt, neemt de film een verassende, fatale wending. Een fysieke confrontatie met de vrouw in de gele regenjas, de eigenlijke moeder van het overleden kind gespeeld door Veerle Baetens, kon natuurlijk niet uitblijven. Net op dit moment verandert de film in een B-film achtige ‘slasher’, waarbij het nodige bloed vloeit en twee personen op gruwelijke wijze om het leven komen. Opmerkelijk is hoe vlot deze overgang verloopt, zonder afbreuk te doen aan de sfeer. Met een speelduur van zeven minuten krijgt het verhaal echter onvoldoende tijd om zichzelf te ontwikkelen. Dit is dan ook het grootste probleem van de film. Door de korte duur wordt alles te snel afgehandeld en kan de gewenste spanning nooit op voldoende wijze opgebouwd worden. Het verhaal leent zich dan ook eerder voor een langspeelfilm en lijkt het nu een beetje van de hak op de tak te springen. Qua visuele stijl is de film vrij klassiek geschoten, met een paar stijlvolle momenten zoals de tracking shot in het begin en de zwart-wit flashback. Het oplettende oog zal echter ook een paar technische foutjes opmerken die gelukkig niet al te storend werken. Ondanks de mankementen levert Yellow een aangename (lees huiveringwekkende) kijkervaring op. Wie wil er nu niet Veerle Baetens als een wraakzuchtige psychopaat aan het werk zien.