De Belgische Studentenkortfilmcompetitie in Gent sloot af met de animatiefilm Yagmur Duasi (Prey For Rain) van Eser Unal (KHLim Genk). Achter de sobere tekeningen en de zachte pastelkleuren schuilt een even lichtverteerbare moraal. Het resultaat is een bescheiden, maar charmante prent.

De gewetensvolle lerares Azra (in de gedaante van een lang uitgerokken kat) legt al haar vertrouwen in de handen van Allah. Wanneer er brand uitbreekt in de school volstaat het volgens haar om te bidden voor regen. Hoewel brandweerman Adal en zijn assistent het vuur komen blussen, worden haar gebeden verhoord en breekt de hemel open. Maar de dam overstroomt en Azra's blinde geloof in Allah's goedheid wordt in vraag gesteld.

Eser Unal typeert zijn stereotiepe personages met slechts enkele details. De goedzak Adal heeft geduld te over voor Azra. Nochtans loopt hij rond met voorovergebogen schouders en een doorgezakte smoel alsof hij al net iets te veel last heeft moeten dragen. De verbaasde blik van de immer ernstige kat verraadt dan weer een onschuld en naïviteit waarvoor iedereen zijn ergernis gewillig naast zich neerlegt. Toch dwingt ze respect af, terwijl ze tijdens de overstroming als een angstige catwoman de toren beklimt. Tot inkeer komen kan ook met stijl.

De regisseur koos er bewust voor om zijn figuren Turks te laten spreken. Aan de ene kant draagt dit bij tot een authentieke of mysterieuze sfeer. Aan de andere kant erkent hij de meerwaarde van de verschillende intonaties van de taal bij het schreeuwen en wilde hij die optimaal benutten. Dat laatste valt gelukkig wel mee. De film is geen opeenstapeling van hysterisch Turks gekrijs.

De boodschap van de film luidt dat elk voor zich een streefdoel voor ogen moet stellen. Daarnaast kan je bidden, maar in de eerste plaats moet de actie vanuit jezelf komen. In totale overgave rekenen op God getuigt van gemakzucht. Toegegeven, Unal smeert zijn moraliserende motto er vingerdik op, maar zijn goedlachse aanpak maakt de lading makkelijk verteerbaar.