In deze mix van 'Maurice' en 'Upstairs, Downstairs' wordt een dienarenstelletje in een herenhuis ontslagen. "Geen geflikflooi! Ik had u gewaarschuwd!". De bronstige knaap uit dat koppel wordt vervangen door een dubbel zo knap exemplaar. Dat heeft onderbutler William direct in de gaten. Zijn moeder, de kokkin, ziet met lede ogen toe hoe de twee heren elkaar steelse blikken toewerpen vanonder het brillantinekapsel tijdens het schoenen of zilverwerk poetsen…

De regisseur is duidelijk een fan van Merchant-Ivory en weet die hoofs-luxueuze sfeer hier en daar goed te vatten. Knap ook hoe Tom Viaene zelf de afwisselend barokke en epische soundtrack neerpende. De close-ups bedwelmen soms en productioneel zit het -ridicule agent of klomp terzijde- allemaal snor (locaties zijn ondermeer het begijnhof van Kortrijk en het tuchthuis van Vilvoorde).

William mixt zijn stevige portie kostuumdrama met quasi-veelbetekende stiltes. Er wordt -uiteraard met veel minder personages- gehint naar bedrieglijke intriges genre Altmans Gosford Park, maar die zijn behoorlijk getelefoneerd. De onuitgesproken gevoelens die passen bij een epos over the love that dare not speak its name zijn allicht niet makkelijk in een korte film te planten, maar in zijn trage voorspelbaarheid weet Williams tragische lot niet echt te raken.