|
In drie bewegingen kringloopt We have decided not to die van geboorte naar hergeboorte. Het eerste onder rimpelloos zwembadwater. Bij het tweede springt een kerel door de ruit van een hoog gebouw – met het onvermijdelijk in slow motion stukspringend glas. In een tussenfase weet een andere kerel twee botsende auto’s te ontwijken. Aan het eind wordt alles herhaald, maar in omgekeerde richting. We zijn terug bij af aan het azuurblauwe zwembad en de camera zwenkt omhoog. Hij kijkt uit op een amper te ontwaren aai van een grijze lucht over de bolle einder van een verstilde, uitgestrekte zee.
Als we ons best doen, zien we We have decided not to die als een evocatie van het vluchtige van een mensenleven en – het volgende deduceren we enkel uit de titel – de wens om mee te golven op het tijdloze.
Verborgen metafysische dimensies hebben wij alvast niet ervaren. En filmisch valt deze prent mager uit. Het gaat om statische shots van telkens één persoon op een traag ritme dat zonder meer saai kan worden genoemd. Daarop nerveus elektronisch geruis. De grootste doorn in ons oog is echter de pseudo-intellectuele diepgang, visueel vertaald in plechtig filmwerk.
Maarten Van den Bulcke |
