Het is moeilijk je ogen af te houden van Valuri (Engelstalige titel: Waves). De zonovergoten beelden van een dikbevolkt zandstrand zijn intrigerend ondanks hun ogenschijnlijke banaliteit. Hetzelfde geldt voor de menselijke interactie die op de plage plaatsvindt. De flarden dialoog zijn knap maar worden spaarzaam gebruikt. Het is eerder de lichaamstaal die zorgt voor puike karakteriseringen van het badende volkje –een zigeunerjongen op zoek naar vrouwelijke aandacht, een balorig koppel dat zich ergert aan het gefrutsel tussen de oude bok en zijn groene blaadje op de aanpalende badmat of een knappe toeriste die zich afvraagt hoe je precies op je rug kunt drijven. Als iedereen in badpak rondloopt, dan wijzigen de sociale codes. Dat zullen ze elk op hun manier ervaren.

Valuri is typisch zo'n festivalfilm waarover publiek en jury van mening verschillen. De eersten denken: goed gemaakt en intrigerend, maar het scenario is toch een tikje eentonig. De laatsten, allang murw geslagen door het aantal films dat ze kijken, zien dit technisch meesterlijk gerealiseerde werk enkel al door de superieure beeldkwaliteit boven de competitie uitstijgen. Beiden hebben een punt, maar de berg prijzen die Valuri won –ondermeer in Aspen, Dresden, Las Palmas, Locarno, Sarajevo en ook Namen- is allerminst onverdiend. Net zomin als de pre-productie bekroning van het scenario, dat zonder grootse kunstgrepen veel weet te vertellen.