Omnia vanitas est. Het vanitas-thema, een reflectie op de vergankelijkheid is een constante in de beeldende kunsttraditie. Vooral in de 16e-17e eeuw werden typische vanitas-schilderijen gemaakt, stillevens voorzien van doodskoppen en kandelaars die op symbolische wijze verwijzen naar de vergankelijkheid van het leven maar ook van de schoonheid en dus van de kunst. Het is ook een terugkerend thema in het werk van Koen Theys, hoewel hij er nooit zo direct op alludeerde als in dit werk, dat ontstaan is uit een installatie die Theys maakte voor een expo in Locus Loppem. In een gigantische houten constructie (20m op 16m) bouwde Theys “het grootste vanitas-stilleven ter wereld” met boeken (kunstboeken überhaupt), klokken, schedels en kaarsen waarop niet minder dan twintigduizend levende slakken rondkruipen.

In de video dwaalt de camera traag en in een doorlopende beweging langs de installatie, terwijl in de achtergrond flarden van perscommentaren, bombastische speeches en applaus te horen zijn afkomstig van de persconferentie van de tentoonstelling. Het braafjes voortzetten van de vanitas-traditie is dus allerminst waar het hier om gaat. Het kritisch in vraag stellen van de kunst en haar grote thema’s en lege canons, maar ook van de hele kunstwereld die opgebouwd is uit holle woorden en opgeklopte evenementen.