Het uitgangspunt lijkt overbekend: pa en ma zijn op een stormachtige avond met de baas gaan eten en zoon en dochter blijven alleen achter in het pas gekocht huis – natuurlijk oud, akelig, met een sinistere voorgeschiedenis enz... Zoon haalt allerlei fratsen uit om zijn zus te doen schrikken, vliegt naar bed, de rust lijkt weergekeerd - maar dan valt plots de stroom uit…

Ten steps is een van die zeldzame horrorfilms die erin slaagt met een minimum aan middelen van een vertrouwde, banale situatie te vertrekken, om toch bij een fris en bevredigend rechtopstaand-nekhaar moment uit te komen. Dat dat lukt op geen 10 minuten, zet heel wat langspeel-horrorfilms te kijken.
Het komt wel wat traag op gang en met wat subjectiever camerawerk was het misschien nog wat leuker geweest, maar de vertolkingen zijn prima en er is sfeer ten over. En in essentie is alles aan Ten Steps gewoon functioneel: alle gemaakte keuzes staan volledig ten dienste van de personages en het verhaal. En zo hoort het ook in horror. Een perfect vertelde kortfilm.