In The Palace van Ruud Satijn behoudt een tienermeisje haar onschuld in plaats van die te verliezen zoals in de typische tienerfilm. Machteld mag voor het eerst naar een discotheek 'The Palace'. We volgen haar vanaf het moment dat ze opgetogen en zelfverzekerd naar haar vriendin stapt totdat haar vader zijn hoopje onbeschermde onschuld 's nachts mag ophalen.

Je herkent gemakkelijk het typische duo van het verlegen meisje met de rijpere vriendin en automatisch verwacht je een soort inwijdingsritueel, doemscenario of verrassend alternatief. Maar hier kom je meer clichés dan verrassingen tegen. Zelfs de filmstijl biedt weinig tot geen meerwaarde. Alles is beslist professioneel in beeld gebracht, maar er springt weinig in het oog dat een speciale touch geeft. Het enige wat opvalt en letterlijk als een rode draad door het verhaal loopt, is Machtelds rode bloesje. De felle kleur van de passie past bij de gelegenheid, maar vloekt met haar verlegen en kwetsbare aard.

Naast het ietwat magere verhaal geeft het weinig spontane acteerspel de geloofwaardigheid van de film een deukje dat niet meer recht getrokken wordt, integendeel. De meisjes praten mechanisch en gedragen zich onnatuurlijk. Hoewel zo'n sfeer bedoeld was, is het resultaat veeleer te wijten aan een "gemaakte" acteerstijl. Tieners gedragen zich vaak onwennig, maar in de intonatie hoor je een geforceerdheid en door de lichaamstaal word je er te zeer aan herinnerd dat dit in scène is gezet.

Het verloop van de avond volgt een nogal platgetreden pad. Machteld krijgt van haar vriendin onmiddellijk ferme kritiek op haar outfit waarna ze wordt aangespoord om zich opnieuw op te tutten. Andere kleren, schmink en maniertjes, dat is de boodschap. Uiteindelijk transformeert ze tot iets wat er even 'volwassen' uitziet als haar metgezellin. Die laatste begin je al te verdenken van een of andere bitcherige streek. Dat wordt dus bedoeld met voorspelbaarheid. In de dancing valt een 'hele vervelende' rokkenjager haar lastig. Ze belandt misselijk van de alcohol in de meisjestoiletten en bekijkt zichzelf met uitgelopen schmink in de spiegel. Kortom, we krijgen het prototype van een nacht waarin het kneusje uiteindelijk beseft dat het toch allemaal dat niet is. Papa's kleine prinses vertoeft best nog even in dat andere paleis vooraleer zich over te geven aan die vieze vuile buitenwereld. Omdat er totaal geen spanningsboog getrokken wordt, bereikt het 'ontroerende' slot weinig effect en laat de kijker met een rommelende honger achter.