The One Thing To Do
rating

Duur: 25 min. | Land: België | Regie: Michaël R. Roskam | Cast: Matthias Schoenaerts, Tibo Pringot, Serge-Henri Valcke | Scenarist: Michaël R. Roskam | Productiehuis: CCCP, VAF

Sean Penn moet nogal wat leed in zijn psyche dragen, begonnen wij onze bespreking van het achronologisch verhaalde 21 grams. Als u ons een kleine mate van recyclage vergeeft: dat geldt ook voor Matthias Schoenaerts. Diens karakterkop wordt de laatste jaren vooral in kortfilms nogal toegetakeld. Zo ook in het evenzeer achronologisch vertelde The One Thing To Do, openingsfilm van het 11de Internationaal Kortfilmfestival Leuven en meteen de derde short van Michael R. Roskam. In diens succesverhaal Carlo werd nogal wat afgevochten, en dat is ook hier het geval. Van bij de start is het gezicht van Schoenaerts’ Edward stevig bewerkt. Pas tegen het eind krijg je te zien hoe dat zo komt. Edward en compagnon de route Botter bevinden zich in Corsica, waar ze een belangrijke opdracht moeten uitvoeren. Terwijl de voice-over ons langs flashbacks leidt en we zo steeds meer te weten komen over hun one thing to do, komt een oudere man (veteraan Serge-Henri Valcke) aan hun tafel zitten. De sfeer raakt verhit… The One Thing To Do: straffe film op pellicule krijgen. Wie zal dat in onze regionen doen? Misschien dat u nog altijd gokt op Robbe De Hert, maar wij zetten onze centen in op Nicolas Karakatsanis. Want de beeldende flair die de Director of Photography hier presenteert levert, in samenspel met Roskams feel voor sfeervolle cinema-met-C, een bedwelmende kortfilm op. Van bij de start worden de personages neergezet als mythische helden. Roskam slaagde daar ook met ‘Carlo’ in en verfijnt zijn aanpak hier nog. Het scoutsjongensgehalte wordt afgeworpen (eat that, De Laatste Zomer) terwijl de mix van Nederlands en Frans (Valcke krijgt in zijn filosofische monologen zelfs het woord ‘deconstruction’ te bekken) behouden blijft. Roskam zelf is nog geen Jonathan Glazer. De videoclipregisseur maakte met Birth een prent die ook sterke acteurs, spetterende beelden, een mood van formaat en de occasionele straffe oneliner had, maar wist het éne gevoel dat hij wou uitbeelden –gemis- ook trefzeker op het scherm te toveren. The One Thing To Do daarentegen haalt grote concepten als loyaliteit aan, maar laat ons die niet echt voélen. Roskam had dan ook geen scenarist als Jean-Claude Carrière in zijn crew. Meer nog: behalve zichzelf zat er gèèn scenarist in zijn crew. Desalniettemin is dit een lekker ambitieuze, sterk gespeelde en visueel flamboyante kortfilm die u niet mag missen. Roskams eerste langspeler zou wel eens een Sexy Beast kunnen worden.

Jan Sulmont