Horrorfilms moeten het hebben van clichés en daar is op zich ook helemaal niets mis mee. Maar wanneer gedurende de gehele 13 minuten van de kortfilm om de 5 seconden een bliksem inslaat of wanneer het hoofdpersonage, wiens grootste probleem is dat ze bang is in het donker, het vertikt het licht aan te doen, durven we toch een VDB-aanse trop is teveel uitspraak te gebruiken.

Niet dat het drama niet aanwezig is, uiteraard. Want een vrouw alleen in een afgelegen groot huis (zijn er eigenlijk wel andere huizen in Duitse kortfilms? Zie: Der Beste), net bekomen van een traumatiserende ervaring waarbij ze ei-zo-na aan de bijlmoordenaar (of zoiets) ontsnapte, is niet om te lachen. Laat staan wanneer er dan iemand doodleuk in je tuin een ommetje staat te maken (in het niet aflatende onweer dan nog) terwijl je pertinent weigert een lichtschakelaar aan te raken. Je zou van minder de creeps krijgen.

De creeps kregen we alvast van The Intruder, maar waarschijnlijk om andere redenen dan origineel bedoeld.