In Tempo zien we hoe een koppel met kinderen zich doorheen hun enorm drukke leven worstelt. In Ferris Bueler- of Woody Allen stijl spreken de personages het publiek soms rechtstreeks aan, als ze al niet in splitscreen worden getoond terwijl ze ruzieën over wie nu de kinderen op school zal afzetten. Niet elke crisis is even overtuigend (papa stresst omdat hij op het werk wordt gebeld over het vergeten sneeuwpak van kleuterlief) maar zoals de titel al beloofde zit het wel snor met het ritme van deze Noorse kortfilm. Niet in het minst omdat het snel uitgevoerde acteerwerk grappig realistisch is: de personages zijn zo gewoon als u en ik, de kids even fun als irritant. Hun acties worden geregeld onderbroken door een digitale klok die tikt bovenop versnelde beelden van het stadsverkeer. Al veel vaker gezien, mààr: het wérkt. Jammer dat er geen sprake is van enige pointe of closure. Of het moest zijn wat presentatrice Tine Vandenbrande wist te melden: een Noors orgasme duurt blijkbaar exact drie seconden.