Jonas Wellens heeft talent. Zoveel is duidelijk voor wie 'Tape' bekijkt, een knap staaltje urban nightmare animatie. Wellens schreef het scenario, maakte alle tekeningen en mixte ook zelf de uitstekende geluidsband. De film gromt, ratelt en knettert – alsof iemand de distortionpedaal van een elektrische gitaar ingeduwd houdt.

De film begint dan ook niet met een beeld, maar met een geluid: je hoort auto’s voorbijrazen, ergens in de verte, en het gezoem van een felle straatlamp. Die lamp verschijnt en de camera daalt langzaam af. Op een verlaten autostrade staat een man, alleen. Hij probeert zich los te trekken van een koppig stuk rode tape dat om zijn been gewikkeld zit. “Het is alsof ik vast zit in een tijd die stuk is”, zegt hij in bars Russisch. Met zijn zwarte zonnebril en zijn stoppelbaard van grove potloodstrepen ziet hij er beschadigd uit. Een verloren ziel? Eerder een hedonistische eenzaat, die een een spoor van vernieling achter zich laat. Hij gaat verder: “Ik geloof niet dat er een doel in mijn leven is behalve puur vermaak. Ik ben vrij [...] Er is maar één zekerheid. Niets duurt langer dan tien seconden”.

Wellens’ schokkerige tekeningen – in donkere, roestige kleuren - passen perfect bij het verhaal van een destructieve joy ride. Een kortfilm met een geheel eigen universum, meer van dat!