Grijze muis Suzanne staat aan de lopende band kartonnen dozen te plooien in de mosterdfabriek waar ze werkt, wanneer ze plots een sms ontvangt van een onbekende man. De berichten houden aan en worden steeds intiemer. Een welkome doorbreking van de sleur van de fabriek laat Suzanne zich meeslepen door de spanning en het mysterie en begint hem terug te sms'en. Als de man haar vraagt om af te spreken in een bar besluit ze dan ook op zijn voorstel in te gaan.

De setting maar vooral de camera die dicht op de huid van het centrale personage blijft- is in lijn met het Waals sociaal-realisme. Net als de Dardennes en consoorten zorgt die nabijheid voor de emotionele intensiteit die zich af laat lezen in kleine gebaren, een geknipper met de ogen een zoekende handbeweging. Kleine finesses die hoofdactrice Lara Persain goed onder de knie heeft.

Alleen, van het aflezen van de wederzijdse smsberichten op een gsmscherm worden we als kijker warm noch koud. De film die draait om het opwekken van spanning en de aankondiging van een onverwachte intrige maar er zelf niet in slaagt spanning op te bouwen, mist dan ook een beetje zijn doel en blijft hangen op het niveau van een zoveelste sociaal portret.