Afro-Amerikaan Christopher Harris is professor in filmstudies aan de universiteit van Centraal-Florida en zoals de titel al aangeeft is dat de plek waar dit werk zich afspeelt. De minimale setting (een tuin in suburbia) wordt korrelig in beeld gebracht, alsof de zonovergotene vanzelfsprekendheid van een vrolijk bestaan steeds minder hoort bij het hier en nu. Een flauwe Britse voice-over stem heeft het over de zon en planeten, terwijl een geel windvliegertje en opgeblazen zwembadballen in beeld komen. Dat diezelfde hemellichamen met uitsterven zijn bedreigd, wordt er ingeramd door de plotse intrusies van een schelle USA radiostem en stevige distortion dreunen. Zo wordt het an sich leuke en stilistisch interessante idee niet bepaald subtiel uitgewerkt, terwijl dezelfde beelden maar blijven terugkomen. Een beetje een gemiste kans.