Bij kortfilm.be geven we er niet gemakkelijk vier, maar misschien had Squash die wel verdiend. Doorslaggevende tegenargumenten zijn: het verhaal is relatief lang, dialogen zijn wat prominent, en de DOP is niet filmisch excellent. Maar voor de rest krijgt regisseur Lionel Bailliu echt de volle two thumbs up.

Hij vertrekt van een op zich beperkende situatie: de vier muren van een squashzaaltje. En de vereenvoudigende stap naar buiten zet hij niet. Binnen deze ruimte slaat de onuitstaanbare Charles bijna zijn slag. De baas van Alexandre is hoogst vervelend, en kaffert zijn squash-partner en werknemer voortdurend uit. Het machtsvertoon gaat zelfs zo ver, dat de baan van Alexandere de inzet wordt van het spel.

De acteerprestaties zijn ongelooflijk geloofwaardig, en vaak zelfs excellent. Keer op keer blijft Charles je beenhard irriteren, in die mate dat je hem met plezier een schedelbreuk toewenst. Gedurende deze 27 intense minuten staat ook de camera alles behalve stil. Hij beweegt zich zichtbaar dicht op het spel, wat de betrokkenheid bij personages en gebeuren een heel stuk vergroot. En tot slot is er de obligate maar fantastische clue, die alles in één verwoestende ruk volledig op zijn kop draait.