Sparte
rating

Duur: 23 min. | 2016 | Land: België | Regie: Noëmie Nicolas | Cast: Valentine Cadic, Sandrine Blancke, Elliot Daurat | Scenarist: Noëmie Nicolas | Producent: Benoït Roland, Marine Arrighi

Moedige adolescente Anouchka, immer onschuldig en piepjonge Jassim en een door angst verstijfde moederfiguur. Dat zijn de drie pionnen waarmee INSAS-alumnus Noëmie Nicolas haar mentaal schaakspelletje aanvangt. Het bonte gezelschap moet door vijandig gebied trekken om via de zee hun vlucht verder te zetten. Het begin van een donkere tocht doorheen de menselijke en wilde natuur.

 

 

De moederfiguur is voor velen een baken van stabiliteit. Een behoeder van de status quo die de jeugdige uitwassen van de kroost neurtraliseert. Maar een kat in het nauw maakt rare sprongen. De rust die dochter Anouchka uitstraalt, staat in schril contrast met het onbesuisde gedrag van hun angstige moeder. Introspectie versus oerkreet, gemodereerd versus bandeloos. Klein broertje Jassim wordt zo de figuurlijke speelbal in een apollinisch-dionysisch tennisspelletje. Hij fungeert als standaard waartegen het deviant gedrag wordt afgemeten. Geen wonder dat het jongetje er zo goed al sprakeloos van wordt.

De queeste verloopt niet zonder slag of stoot. Uiteraard zijn er kapers op de kust die de vlucht bemoeilijken: schaak. Maar het is het ondoordachte gedrag van moeder dat het voortbestaan van dochter en zoon bedreigt: schaakmat. Anouchka wordt gedwongen een drastische beslissing te nemen...

Ingenieus schaakspel prachtig in beeld gebracht.

Droomachtige beelden wisselen af met bikkelharde reality checks. Veel tijd om te mijmeren wordt u niet gegund. Het gevaar schuilt in iedere hoek en kan op elk moment toeslaan. Noëmie Nicolas schept een constante vorm van latente spanning die ieder ogenblik kan uitbarsten. Helaas doet de weinig passende soundtrack soms eerder afbreuk aan het geheel.

Sparte is een teder cinematografisch pareltje. Een visuele compositie die de benarde situatie adequaat verbeeldt. De overwegend statische camera als het ware als voorbode van de uitzichtloze situatie. De personages zitten letterlijk op elkaars lip door de atypische beeldverhouding. Prachtige wijdse landschappen worden door cinematograaf Adrien Lecouturier met veel oog voor detail uitgebalanceerd; het is een ware streling voor het oog.

Tegelijk is het absoluut geen evidente film en de prent zal lang niet iedereen bekoren. Doch een must see voor alle liefhebbers die graag op zoek gaan naar verscheidene betekenislagen en genieten van harmonieuze visuele pracht.

 

Jannes Callens