In een notendopje gaat Soudain on Sonne over het absurde wedervaren van een koppel. De man - een Moby-lookalike - eet iets verkeerds, zijn maag draait zich om en even later valt hij dood neer in de trein. Zijn lichtjes loensende vrouw is niet weg te slaan van haar piano, tot er aan de deur gebeld wordt en zij de urne met het stoffelijk overschot van haar man in de hand gedrukt krijgt. De zaak blijft onopgehelderd en de verwerking van de vrouw mondt uit in een even wazige affaire. De vreemde man met de laarzen, de bizarre verschijning van de kikker, de exotische matroos, allemaal goed en wel, maar toch hangt er weinig werkelijk mysterie in de lucht.

De film nodigt uit tot vrije interpretatie, wat op zich leuk is. Maar met net wat meer cinemagie had het des te leuker kunnen worden. De personages blijven erg oppervlakkig, het verhaal vaag. Voor haar stilistische aanpak haalde Maria Körkel haar mosterd bij de traditie van de stille film. Vertelling en dialogen verschijnen in de vorm van tussentitels en de expressieve pianomuziek creëert sfeer en spanning. Daarnaast koos ze voor een originele animatievorm. De combinatie van die twee artistieke keuzes is bijzonder, maar mist de spanning die vonken laat overspringen.