Oostende. De visvangst gaat economisch achteruit. Tal van schepen worden verkocht. Severiano is echter vastbesloten om visser te worden, net als zijn opa’s die jarenlang de golven trotseerden. Severiano wil kustvisser worden, want hij is trots op de stiel. Op zee komt hij tot rust en het harde werk heeft zijn persoonlijkheid veranderd. Het is televisiereportage in het genre van Koppen of Afrit 9. Zonder grootse analyse, maar met een focus op menselijke gevoelens en relaties. De beelden zijn dankbaar en de vissersstiel is intrigerend. Vormelijk is Severiano echter niet ambitieus. Eenvoudig verhaaltje, sfeerbeelden worden afgewisseld met interviews met mama, opa en de lerares van de visserschool. Met dit soort human interest is het altijd oppassen voor meligheid, maar de eenvoud waarmee menselijke twijfel of droom worden geschetst voelt al bij al authentiek.