Saint Hubert
rating

Duur: 22 min. | 2017 | Land: België | Regie: Jules Comes | Cast: Wim Opbrouck, Wouter Hendrickx, Michael Vergauwen | Scenarist: Jules Comes | Producent: Jurgen Buedts | Productiehuis: Las Belgas

In één van de openingsshots van Jules Comes’ Saint Hubert vliegt een imposante roofvogel in slow motion door een Ardens woud op het bombastische gedreun van Oostenrijks componist Franz von Suppé. De toon is gezet.

Het is echter maar één van de vele beelden in deze eclatante openingsscène, die oogt als een dynamisch fresco waarin de sacrale én macabere eigenschappen van Moeder Natuur op een oogstrelende wijze worden tentoongespreid. Een kleine tor schuifelt traag over schors, een nest everzwijnen slurpt van een kabbelend beekje en… Wim Opbrouck kuiert op zijn doodse gemak door de varens. Even later staat hij met zijn laarzen in een stroompje en maakt hij in zijn schrift aantekeningen over het gebladerte van zijn bos.

 

> TRAILER

Zíjn bos, want Comes castte de struise rasacteur als beschermengel van de natuur; een moderne reïncarnatie/interpretatie van de titulaire patroonheilige. Volgens de legende ging deze Hubert(us) op Goede Vrijdag jagen – not done, natuurlijk - toen hij plots oog in oog kwam te staan met een hert met een lichtgevend kruis tussen het gewei. Hij bekeerde zich prompt tot het Christendom.

LUCA-alumnus Comes gaf zichzelf gelukkig de vrijheid om deze eeuwenoude parabel te bewerken naar een eigentijds wraakverhaal over de clash tussen de moderne wereld – gekenmerkt door zijn arrogantie, onbegrip en onkunde – en de natuur.

Het plot is simpel: wanneer een federaal Belgisch politiekorps tijdens een speurtocht de bossen in de Belgische Oostkantons uitkamt, stoten ze al snel op een ietwat weerspannige boswachter. De verwaande politiecommissaris (een sterke Wouter Hendrickx) heeft echter maar weinig geduld voor de groezelige man. Al snel escaleert het conflict.

Oude legende vakkundig omgekneed tot sfeervol wraakverhaal.

Wat meteen opvalt is dat de regisseur deze confrontatie tussen de twee tegenpolen voornamelijk aanwendt om via stilistische gewelduitbarstingen de oude legende om te kneden tot een sfeervolle thriller, terwijl de onderliggende thematiek op de achtergrond wordt geschoven ten voordele van vooral indrukwekkende visuals. Credit where credit’s due: director of photography Grimm Vandekerckhove (Perfect Darkness, Guest, Copain) - één van de interessantste cinematografen in het Vlaamse kortfilmcircuit - laat zich wederom opvallen. Zijn talent wordt bovendien extra in de verf gezet door Comes’ keuze om vorm resoluut boven inhoud te plaatsen.

De kijker die op zoek is naar psychologische diepgang en narratieve gelaagdheid is eraan voor de moeite. In een interview met Humo haalde de regisseur al lachend Rambo aan als inspiratiebron en dat is te merken. De film ontaardt namelijk in een reeks excessieve vuurgevechten – steeds gedraaid in fetisjistische slow motion – bijgestaan door luide en dramatische klassieke muziek. Een lust voor het oog dus, maar helaas ontsiert deze overdaad ook de kracht van het einde. De kortfilm voelt bijgevolg een tikkeltje te veel als een stijloefening aan. Tijdens de eindgeneriek kan je dan ook niet anders dan jezelf afvragen wat de talentvolle regisseur en zijn team zouden doen met een scenario dat durft te graven.

Niettemin verveelt Saint Hubert geen seconde en weet Comes precies wat hij wil: een sensationele rit van begin tot einde die overloopt van de visuele pracht en een broeierige, onderhuidse spanning. De film werd bovendien reeds geselecteerd voor verschillende festivals in het buitenland (o.a. Leeds, Warschau, Bratislava). Iets zegt ons dat deze boze boswachter nog niet is uitgeraasd.
 

Michiel Philippaerts