“Je vais bien. Honnêtement. Je vais hyper-bien”, meldt Henry bij de start. Maar il ne va pas bien. Du tout, zo blijkt. Henry beleeft één van de zwartste dagen uit zijn hele leven. Dat voélen we ook, door zwart-witte close-ups van zijn hoofd en van een bruistablet in een glas. Of door de shots van tamelijk veraf, die de sterke acteurs in hun deprimerende setting tonen. Henry ontfermt zich over zijn verlamde broer Nicolas, maar we staan hier wel heel veraf van universa à la Lieven Debrauwer. Zoals de zwaargebouwde madam meldt waar Henry mee slaapt: “Chacun sa merde”. Rien d’Insoluble is rauw, sterk geacteerd en zeer intrigerend.