Je moet het zien om te geloven: 't Hof van Commerce-rapper Serge Buyse als de zich uitsluitend in zangerig gepiep uitdrukkende Mompelaar, die met het hemdje keurig in de broek en op witte Rucanors met velcro sluitingen door het Vlaamse platteland schuifelt. Het liefst droeg Mompelaar elke dag de trui van zijn moeder – die wordt zoals in veel Britse comedy door een man gespeeld- maar daarvoor wordt hij gestraft met oorvegen en Frans chanson. Op zijn eenzame wandelingen beleeft onze antiheld allerlei avonturen die tegelijk goor en ontroerend zijn.

Gids en roerganger van de schaapachtige locals is een overjaarse scoutsleider in korte broek ("Eila! Ben jij bij de groep?! Eila!!"), die wordt neergezet door Gunter Lamoot. Na Ex-Drummer zet de komiek opnieuw een erg extreme rol neer, maar deze keer in een minder nihilistische film. Want al vermengen scènes vol inktzwarte humor zich met afstotelijke beelden van uitwerpselen en ingewanden: Mompelaar heeft een ziel. Met Mozart, Beethoven en Wagner op de soundtrack wordt een surrealistisch non-verhaal gesponnen over het onvermijdelijk bestiale in de mens dat losbarst als er teveel regels zijn, als de omgeving je te weinig bewegingsruimte laat.

Geen probleem om een volle avond loos te maken met het opsommen van mogelijke referentiekaders. Een Svankmaiersfeertje, de erfenis van Houellebecq... . Een mooie verwijzing is ook Taxidermia, de langspeelfilm die in 2006 werd bekroond op het Europees Filmfestival Brussel en met een vergelijkbare mix van gore en humor inzoomt op de donkere kant van bloed en bodem. Die Hongaarse shocker zat vol brandende penissen, neukende zeugen en voedsel naar binnen schrokkende fatso's. Geen wonder dat hij dus heel wat kijkers afschrikt, maar wie verder wil dan die eerste, letterlijke betekenislaag -en genoeg bad taste heeft om hier ook humor in te zien, weet zich verzekerd van een wild filosofisch festijn. Mompelaars pleiade van verstikkendheden roept een zelfde gevoel op, maar doet dit nog eleganter –én grappiger.

Reken daarbij nog de setting, bossen en weiden die weelderig mooi zijn gefilmd door Nicolas Karakatsanis (zie ook het jongste werk van Michael R Roskam, Today is Friday en Jonas Govaerts, Of Cats and Women) en je snapt waarom dit de meest geschifte en meest geniale Vlaamse kortfilm is die we de laatste jaren te zien kregen.