Woeha! Een reportage over campings waarin geen marginalen worden te kakken gezet, waarin geen enkele mentaal gehandicapte voor een filosofisch moment moet zorgen, waarin de camera zich niet in de neusharen van de campingbewoners probeert te nestelen, en waarin geënsceneerde wantoestanden nergens te bespeuren zijn!

Het verhaal is anders best schrijnend: Cristal Palace gaat immers onherroepelijk dicht. In lang aangehouden, statische beelden zie je het handjevol overblijvende bewoners hun voorbereidingen treffen.

Cristal Palace bevat geen interviews, er wordt geen woord gesproken en er is geen "duiding". De beelden vertellen immers genoeg. OK, het is simpel, latente ADHD lijders slaan de film best over en zó origineel is het nu ook weer niet, maar je beleeft het einde van de camping wel alsof je er zelf bij bent. Als dat niet de titel "documentaire" waard is.