Net als het gelijkaardige a.m./p.m. (bekroond op Courtisane) is Proof of Life een werk dat zoekt naar nieuwe vertelvormen die voorbij de klassieke vormen van representatie durven gaan en een soort tegenbeweging bieden aan onze spektakelgerichte en voyeuristische mediamaatschappij. Ook hier wordt dit onder meer bewerkstelligd door de klassieke hiërarchische relatie tussen beeld geluid om te keren. Niet de beelden (een nietszeggend beeld van een kaal interieur met enkele kantoormeubelen) maar de stem op de geluidsband die onder meer spreekt over herinneringen van gruwelijke tv-beelden, afgewisseld met de geluiden van voetstappen, openslaande deuren enz. zijn de dragers van deze suggestieve en subjectieve vertelling.