Deze prent over een achtjarig jongentje dat met zijn moeder in een dictatuur leeft heeft een soort La vita è bella-thematiek, maar dan zonder het irritante geschetter van Benigni. Het is duidelijk vanaf de intrigerende start, waarbij mannen op hoge stelten hun geweren laten knallen 1onder het maanlicht. Zeker zijn we later, als die militairen door schaarsbelichte gangen marcheren en als we de mooie afwisseling tussen shots van veraf en dichtbij zien: de art direction is van niveau. En dat schijnt af op de hele film, natuurlijk.