Wanneer Nicky beide voeten breekt, vraagt hij zijn neef Carlo om hem te vervangen in een voetbalmatch. Carlo stemt hiermee in. Maar op de dag van de wedstrijd wordt hij opgepikt door een verkeerde wagen. Op die manier komt hij in een crimineel uitzonderlijke en wel heel netelige situatie terecht. Net als in zijn debuut “Haun” speelt regisseur Michaël Roskam met zijn tweede kortfilm een thuismatch. De Truienaar kent de Limburgs-Luikse grensstreek als zijn broekzak. De voeling die hij heeft met plek en onderwerp buit hij dankbaar uit. Zo is het za(n)gerige Limburgs of het agressieve Waalse dialect meer dan alleen sappig/grappig. Het geeft het verhaal een surplus aan geloofwaardigheid, en de acteurs extra expressieve kracht. Zou het daarom zijn dat Carlo de prijs kreeg van het publiek op Leuven Kort 2004?

Of was het iets anders dat de jury overtuigde op het Franse filmfestival Polar? Carlo biedt alvast voor elk wat wils. Het verhaal is onwaarschijnlijk, maar lijkt toch best wel mogelijk. De mix van komedie, actie en tragiek is een recept dat het bij iedereen goed doet. De montage is blits en snel, net als de geweldig filmische fotografie. De muziek tenslotte overgiet dit geheel met een hippe sfeer van Limburgse traagheid, in combinatie met een zweem van heroïek. Waarom dan geen vier sterren? Omdat we er niet aan twijfelen dat Roskam nog veel beter kan. Wat hij in de toekomst kan bieden is een uniek soort Vlaamse commerciële auteurscinema.