The Rains
rating

Duur: 22 min. | 2010 | Land: België | Regie: Jeroen Jullet | Cast: Jeroen Vander Ven, Wout Lenders, Lynn Van Royen | Producent: Sint-Lukas Brussel

Jeroen Jullet vertelt in The Rains het Almost Famous-verhaal van The Rains, een post-hardcore/punk band bestaande uit twee broers. Elijas, de oudste, slaagt erin om twee concerten te versieren in Duitsland, wat uiteraard tot de verbeelding spreekt en fragiele hoop opwekt. Onderweg pikken ze Felien op, een meisje dat al liftend haar problemen ontvlucht. Spinal Tapsgewijs vallen beide concerten in het water en komen de onderhuidse spanningen tussen de twee broers bovendrijven.

De casting is alvast geslaagd omdat de acteurs in hun rolletje passen en herkenbare types brengen. Dat maakt de situatie aannemelijk en bezorgt de film een zekere sterkte. Jeroen Vander Ven manifesteert zich met een vurige overtuiging als dominante en ondernemende grote broer die uiteindelijk door de mand valt. Wout Lenders speelt een slungelige, verlegen en meegaande jongste, die als puntje bij paaltje komt, uitblinkt in mokken en frustraties afreageren.

Aanvankelijk wordt er nog een redelijk geloofwaardig beeld geschetst van kleine muziekgroepjes die stiekem geloven in hun succes. Jullet koos voor een dynamische en realistische hand-heldcamerastijl. Best interessant en compatibel. Maar zowel op scenarieel als op stilistisch niveau loopt het geleidelijk aan mis. Sommige verwikkelingen en scènes doen de wenkbrauwen fronsen. Bijvoorbeeld wanneer de broers beseffen dat ze zonder geld op tour zijn (huh?) en out of the blue op slinkse wijze een vrachtwagenchauffeur beroven. Daar geraak je niet zomaar mee weg. Zeker niet na de voorafgaande karakterschetsen.

Een geslaagde casting, maar ook chaos en slordigheid

Bovendien probeert Jullet aan de hand van voice-overs ook een zekere diepgang te bereiken in zijn scenario. We krijgen flarden te horen uit de innerlijke wereld van Elijas en Felien (niet van Daan) die iets van haar achtergrond en zijn twijfels prijsgeven. Rond Feliens verhaal wordt een mysterieuze sfeer opgehangen door haar plots zeer impressionistisch in beeld te brengen, met wuivend gras, close-ups en andere wazige touches. Door op zo'n directe manier achter de muur van haar "flinke zelf" te mogen kijken, begint haar aanwezigheid juist aan kracht in te boeten. Bepaalde wendingen verlopen dus nogal bruusk en vertroebelen daardoor de logica van de film. Het resultaat wordt daardoor chaotisch, onsamenhangend en zelfs wat slordig.

Brecht Masschaele