Reeds in 1950 filmde Kenneth Anger Rabbit?s Moon, maar de pellicule die de Cin?math?que Fran?aise in bewaring had genomen, was zoekgeraakt. Gelukkig werd deze teruggevonden waardoor hij alsnog in 1971 de film kon vervolledigen. Meer zelfs, naast een 16 minuten durende versie heeft Anger ook een tweede versie van de film gemaakt, dit voor de 7de verjaardag van de zoon van Stan Brakhage, die andere grootmeester van de Amerikaanse underground cinema.

De naam van de film verwijst naar de Japanse folklore, waarbij het geloof bestaat dat er op de maan een wit konijn leeft. Deze mythe vermengt Anger met een typisch comedia dell?arte verhaal en voegt hier de nodige dosis symboliek aan toe die ook gelinkt kan worden aan de leer van Aleister Crowley. In het verhaal volgen we Pierrot, de witte clown die in de comedia dell?arte ge?dentificeerd wordt met de maan, die wakker wordt in een bos. Wanneer hij de maan opmerkt in de lucht probeert hij deze pakken, iets dat we als kind allemaal wel eens geprobeerd hebben. Maar helaas ligt de maan buiten het bereik van onze handen, en aldus mislukt elke poging van Pierrot. Plots verschijnt Harlequin ten tonele, die een oplichter, de duivel in vermomming is. Harlequin begint Pierrot te treiteren en wanneer hij zijn magische lantaarn bovenhaalt, projecteert deze Columbina, een verleidelijk meisje en een fee op wie Pierrot verliefd wordt. Maar zij is ook de geliefde van Harlequin en na de avances van de na?eve Pierrot af te wijzen, plaagt ze hem samen met Harlequin. Wanneer er plots een maansverduistering komt, vlucht Pierrot weg naar een andere dimensie om zelfmoord te plegen door van de maan te springen.

De twee versies van de film zijn grotendeels hetzelfde qua verhaal, de 1979 versie laat enkel het deel na de maansverduistering achterwege. Naast het gebruik van de echte maan in plaats van een getekende in de originele versie, zit het verschil vooral in het ritme van de films. In de 1979 versie wordt de speelduur immers gereduceerd tot 7 minuten, door de snelheid te verdubbelen alsook het gebruik van skip-frame printing. Hierdoor ligt het tempo veel hoger en is de film dynamischer. Bovendien hebben de bewegingen van de personages hier veel weg van marionetten, waardoor het ook een speelser karakter krijgt. De muziek werd hier ook aan aangepast, en kent met het liedje ?It Came in the Night? van A Raincoat een meer duistere, rock geori?nteerde soundtrack in plaats van de 50?ies melancholische doo-wop muziek van de 1971 versie.

Beide versies van de soundtrack passen echter perfect bij de sfeer die elk van hen probeert op te roepen en verwijzen op doordachte manier naar de maan of de nacht. Deze in beide gevallen magische en fee?rieke sfeer wordt verder ondersteund door de blauw getinte zwart-wit beelden en de prachtige art design, gaande van de zelf-ontworpen kostuums tot de set decoratie die herinneringen oproept aan het betoverde bos uit A Midsummer Night?s Dream van Shakespeare. Binnen deze set verkent Anger het gebeuren vanuit alle mogelijke hoeken, en elk shot is dankzij de visuele stijl van de film een lust voor het oog. Enig punt van kritiek dat hier naar voren geschoven kan worden, is dat de camerabewegingen niet altijd even vloeiend zijn. Maar laat dat ons niet tegenhouden om deze magische kortfilm een absoluut meesterwerk te noemen.

Jeroen Van Rossem