Smitsman won een Berlijnse Gouden Beer met deze dorpse versie van een typisch Iñárritu-procédé: drie verhalen worden gepresenteerd, gelinkt door een tragische gebeurtenis waarvan je de betekenis en de impact pas op het eind helemaal kunt snappen. De drie hoofdpersonages ervaren eenzelfde gebeurtenis op een radicaal andere manier. Door middel van pancartes leer je hun namen kennen, de camera waaiert nooit ver weg van hun gezichten of radeloze acties: Rik, een schooljongen met getroubleerd gezicht die achteruitkijkspiegels van auto’s afstampt en stenen richting snelweg gooit. Martin, die zich om zijn droommeisje tegemoet te treden onverrichter zake in een net pak hijst. En Mirna, Riks moeder die haar huwelijk op de klippen zag lopen. De herkenbare, broosheid van deze tegen het leven vechtende mensen wordt onderstreept door een naïef aandoend straatorgelmuziekje.

Een vloeiend, luchtig vertelde Hollandse film die emotioneel oprecht omgaat met diepe emoties? Een unicum is Raak zeker. De Berlijnse bekroning is onze Noorderbuur dus gegund. Al heeft de jury die het had over “een briljante productie, die grote thema's als liefde, woede en vertwijfeling met veel humor behandelt” waarschijnlijk nooit een thematisch verwant maar subtieler en stilistisch superieur studentenwerk als My Bonnie gezien.