Een bevriend koppel komt op bezoek. Tien seconden voor ze arriveren, verneem je van je partner dat de vrouw zijn ex-vriendin is van wie hij als fotograaf vroeger (suggestieve) naaktfoto’s trok die als enorme kunstwerken in je woonkamer hangen...

Hardi Sturm verdiept zich in het onderwerp jaloezie door twee koppels met hun geschiedenis tegenover elkaar aan tafel te plaatsen. De ongemakkelijkheid, het geforceerd glimlachen en de vervreemding tussen vergane liefde worden snedig na enkele glazen wijn. De jaloezie en verbittering stijgen tot een climax naarmate de avond vordert. Misplaatste opmerkingen, genante verhalen en kwetsende faits divers zorgen ervoor dat de avond aangebrand geraakt.

Het timbre van de film is koeltjes. De kleuren voelen gedempt aan, misschien getuigen ze zelfs van een Duitse nuchterheid. Deze nuchterheid staat haaks op de emoties die de avond genadeloos zullen vullen.

Regisseur Hardi Sturm koos voor een ingewikkelde en drukke montage. De verhaallijn wordt doorspekt met flashforwards. Het zorgt voor een chaotisch effect. Wie wil wie? Wie kiest wiens kant, uiteindelijk? Waar zitten we in het verhaal? Soms wordt het zelfs moeilijk te volgen maar de regisseur slaat hiermee de nagel op de kop wat betreft het samengaan van beeld en inhoud.