Pour Toi Je Ferai Bataille gaat over vier meisjes in een militaire kazerne die zich klaarstomen voor het leger en de basisregels (en liedjes) onder de knie moeten krijgen. Vooraf en achteraf volgen we een van hen, Ana.

Aan het begin van het verhaal zit Ana er fysiek en mentaal serieus door. Ze zit geïsoleerd weg te muffen op haar kamer met slordig haar en trieste ogen. Ze verwaarloost zichzelf omdat ze elk spoor bijster is en elke hoop verloren lijkt. Maar dan loopt ze plots haar roeping tegen het lijf, knipt haar haren aan flarden en stapt in het leger.

De regisseuse vatte het idee op om te werken rond de manier waarop het lichamelijke het geestelijke kan bespelen. In een zeer afgelijnd kader kan een mens inderdaad een soort levenskracht vinden die apathie en depressie kan overwinnen. Ana kiest voor die gemakkelijkheidsoplossing en buigt gehoorzaam in ruil voor externe organisatie.

We krijgen geen uitgewerkte psychologische overgang, maar stappen losjes over van het deprimerende appartement naar de amusante sfeer van een of ander jeugdkamp. Veel merken we immers niet van de strikte structuur in het leger en ook de dodelijke discipline valt goed mee. We zien Ana vooral in de weer met haar nieuwe geestesverwanten, alsof er nooit wat aan de hand was. De vier straffe madammen beleven de tijd van hun leven en lijken alles perfect onder controle te hebben, voor zover ze daar de nood toe voelen. De "chef" verschijnt af en toe eens op het toneel om met zijn vinger over de kast te wrijven of de klerenhoopjes van de meisje te checken, maar veel charisma brengt hij niet voor de dag.

Het idee achter de film is op zich wel boeiend, alleen blijft de uitwerking ervan vrij oppervlakkig. Rachel Lang vertelt haar verhaal op een monotone manier, in een sobere stijl, zonder al te veel opmerkelijke toevoegingen. Hier viel meer mee te doen.