Een vierkant stadspleintje, verdoken tussen bomen en beton, wordt 52 dagen op rij gefilmd. Statisch en uit exact dezelfde hoek. Hiermee compileert Yann Chapotel een soort stop-motion-short met flitsend decor, schakerend tussen zomers loofgroen, herfstig coloriet en vroegwinterse nattigheid. Een natuurlijke kringloop parallel aan het wisselvallige van menselijke relaties: het parkje fungeert als scène van een lieflijke romance.

Twee personages betreden dit minitheater. Eerst een vrouw, dan een man. Hun relatie kiemt, bloeit en verbrokkelt op de kinderlijke klanken van een muziekdoos: aanvankelijk harmonieus, later dissonant. Nu en dan horen we het ritsige geluid om het doosje op te winden. Voor Chapotel is liefde een mechanisch radarwerk: je steekt er veel energie in en ooit gaat het stuk.

Pas de deux is feitelijk een niemendalletje. Hoogstens aandoenlijk om nostalgische redenen: een plotse herinnering aan een vervlogen flirt of de TikTak­-achtige stijl.

Op het eind komt de camera toch in beweging. Het pleintje wordt de rug toegekeerd – de romance is verstorven, het leven gaat door. Doodgewoon, zo lijkt. We zien een normaal straatbeeld. Hoewel, op de hoek staart een grijzige man weifelend richting parkje – peinzend aan de geur van een warm, maar onbereikbaar verleden?