Een commandant zit alleen in zijn werkkamer, binnenin een tank. Achter hem hangt een poster met de strijdlustige leuze “Wir kämpfen für Gerechtigkeit”, maar zelf weet hij niet meer precies waar hij en zijn manschappen voor vechten. Het is maanden geleden sinds hij nog enig contact heeft gehad met de thuisbasis. De laatste briefing bestond uit twee woorden: “Orders folgen”. Dus Panzer 12 wacht. De kleine tank hobbelt voort door de woestijn, met de chef en zijn mannen aan boord. De enige motivatie die hen nog rest is er één met Moby Dick allures. Het team achtervolgt een geheimzinnige vijand die Borkovski zou heten, een schimmige figuur die ze constant op de hielen zitten maar nooit vangen.

Om de tijd te doden luistert de chef naar muziek. Hij wisselt Wagner af met een plaat van de Oostenrijkse schlagerzanger Freddy Quinn: “Hundert Mann und Ein Befehl”. De soldaten zitten rond het vuur en amuseren zich met vuile prentjes, alcohol en elkaar. Augustus wordt september en dan oktober. Zou de oorlog misschien al voorbij zijn?

De blikken soldaatjes van “Panzer 12” lopen rond in een bordkartonnen décor en de touwtjes die hun vlakke handen doen bewegen zijn duidelijk zichtbaar. Maar dankzij het sobere scenario, hun beheerste motoriek en de realistische rekwisieten komen ze toch ontzettend menselijk over. Ze vervelen zich, worstelen met onwennige situaties en proberen tevergeefs hun kleine kantjes te verstoppen. De hele ploeg – inclusief tien setbouwers! – heeft een gewaagde missie tot een goed einde gebracht.