Orbinair
|
In Orbinair krijgen we een vakkundig relaas over de perfect getapte pint. Boeiend, zeker, maar niet meteen het meest romantische gespreksvoer. Het afspraakje van het koppel – in een troosteloze cafésetting – verloopt dan ook stroef. Zelfs de tooghanger die juicht om iets op tv lijkt niet overtuigd van zijn eigen euforie.
Hun enige troost ligt in een virtuele wereld: een machinaal opgeroepen simulatie waar ze ontspannen in een exotisch gelegen villa. Een scherp contrast met de verpauperde stad – ruw geschetst in schrale tinten – waarin ze zich gelaten voortslepen. De figuren zijn even rudimentair: gekartelde lijnen vormen gebroken gezichten en hun scherpe randen gonzen onophoudelijk – een visuele manifestatie van hun innerlijke leegte. Die leegte nestelt zich ook in het geluid, waar pijnlijke gesprekken abrupt worden afgewisseld door sferische filmmuziek die toch erg hol klinkt – zoals we dat eerder in Blade Runner hoorden.
Orbinair kan dan ook doorgaan voor softe tech-noir waarin een hardvochtige stadsomgeving enkel via technologie kan worden ontvlucht. Een paradox in een eenzame wereld, met als lichtpunt dat ze tenminste tezamen alleen zijn.
Maarten Van den Bulcke |
|
filminfo
Animatie
regie
Karel Van Gucht
cast
Melissa Marien
Peter Van Gucht
productie
Karel Van Gucht
duur
05:00
productieland(en)
België
Festivals
Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2011
|
