Een moeder doolt met haar twee dochters langs de Noord-Franse kust op zoek naar een strand dat nostalgische herinneringen oproept bij de oudste dochter. De situatie loopt uit de hand, de desillusies druipen uit de hemel en de hoop op een heuglijke afloop gaat kopje onder.
De sfeer is bedrukt, het doel bijzonder vaag en de motieven blijven onuitgesproken. De oude lichtblauwe Volvo biedt het manloze gezin een schijnbare geborgenheid. De dialogen worden snediger naarmate het verhaal evolueert en langzaam maar zeker wordt de berg ontgoochelingen onthuld. Noch het strand, noch de ervaring die ermee gepaard ging vinden ze terug. Het lijkt alsof het in realiteit zelfs allemaal nooit echt heeft plaatsgevonden en enkel uit gebrek aan intense momenten in het heden tot zulke proporties werd opgeblazen.

De kracht van de film schuilt zonder twijfel in de acteerprestaties. De twee vrouwen slagen erin om op een geloofwaardige manier een gekrenkt en getroubleerd personage te vertolken dat zich ondanks alle teleurstellingen sterk houdt. Terwijl de moeder (Claude Perron) en de oudste dochter (Erika Sainte) een spelletje “om ter meest frustraties” spelen, vertoeft de jongste (Galatea Beluggi) in haar eigen wereldje op de achterbank. Ze blinkt uit in haar rol van frisse, frustratieloze en eigenzinnige jongste die voorlopig nog onbevlekt is door de ontgoocheling in het leven en de liefde. Zij staat op het punt om de volwassen wereld binnen te treden en is er helemaal klaar voor. De moeder is de beide fases van haar dochters al lang gepasseerd, bekijkt de toestand met een cynische blik en wordt plots overvallen door een hysterische behoefte aan me-time en een opwaardering van zichzelf.
De rol van het uitgestrekte maar troosteloze landschap in deze film valt niet te onderschatten. Het panorama biedt de nodige ruimte en brengt wat rust bij de vrouwen. Maar de enige die misschien echt min of meer de wegen en willetjes van de dames kan temperen is de wind.