Nutteloos Zelfportret, de titel op zich schreeuwt om aandacht, zo ook de jonge regisseur van dit zelfportret, een genre dat toch wel een grote subtiliteit vereist. Kwestie van opvulling of afwisseling, zoemt de regisseur al eens in op koffie die aan het doordruppen is, of op een insect dat zich door het gras beweegt, of erger nog: niet nader bepaalde kindjes die papieren vliegers oplaten. Maar het voegt allemaal weinig, om niet te zeggen, niks toe aan de film. Er zijn flarden gesprekken met moeder over wat te doen na het afstuderen, tafelgesprekken over erwtjes van de Aldi versus erwtjes van de Colruyt. Moeder die tegen vader roept “Piest nie in maên blommen, hè”. De regisseur die zijn eigen luiheid verdedigt als perfectionisme. Dan krijgen we ook nog wat levenslessen van opa die het leven van de cameraman lyrisch vergelijkt met het troubadourleven. En nog meer familieleden passeren de revue... Steek die trom alvast maar weer weg.