Nimmer
rating

Duur: 16 min. | 2016 | Land: België | Regie: Lieven Vanhove | Cast: Geert Van Dyck, Sarah Eisa | Scenarist: Lieven Vanhove | Producent: Sieber Marly | Productiehuis: Sieber, Potemkino, Mollywood, Komkomdoorn

De naam Lieven Vanhove zal misschien niet meteen een belletje doen rinkelen, terwijl de man nochtans betrokken was bij het digitale cinemaproces van een hele resem Vlaamse films (Adem, De Helaasheid der Dingen, Beyond the Steppes, etc.).

Met Nimmer stapt Vanhove eindelijk uit de schaduw om te tonen wat hij als regisseur in zijn mars heeft. Met financiële steun van het VAF en het tax shelter-systeem bokste hij een poëtisch en romantisch drama ineen dat ongetwijfeld in de smaak zal vallen bij kijkers die houden van een bonte mix tussen live-action en 3D animatie.
 

 

In een magisch-realistische zwart-wit wereld woont een koppel: Orville en Immer. Hij woont aan de kust in een krakkemikkig huisje, zij op een eenzame rots met een vuurtoren te midden van een woedend kolkende zee. Ooit waren hun delen verbonden, maar door het afbrokkelen van de rotsen is hun samenzijn nu slechts een zeemzoete herinnering. Orville blijft echter niet bij de pakken zitten en besluit een plan te bedenken om zich terug met zijn geliefde te verenigen.

Driewerf hoera voor director of photography van dienst Marc Van Acker, die het sprookje in prachtig zwart-wit mocht vastleggen. Zijn strakke camerawerk doet meermaals denken aan het ingenieuze schaduw- en lichtspel van de houtskooltekeningen van Antwerps kunstenaar Rinus Van de Velde. Net zoals deze zwart-wit-virtuoos weet Van Ackers cinematografie een mysterieuze sfeer op te wekken die betovert en hypnotiseert.

Ook de 3D-animatie voelt geen moment misplaatst of overbodig. Integendeel, de illusie wordt nooit doorbroken: de afbrokkelende rotsblokken, alsook de zwarte vogeltjes die Immer naar haar geliefde stuurt, passen binnen de realiteit van de film. Technisch valt er met andere woorden niks aan te merken op deze woordloze, bij momenten indrukwekkende kortfilm: Nimmer is een lust voor het oog.

Grotesk liefdesverhaal met beperkte emotionele impact.

Toch wringt het schoentje. De  verfijnde vorm leidt namelijk af van de personages en hun hartverscheurende conflict. Daarbovenop hebben beide acteurs weinig om handen, waardoor de emotionele impact van het verhaal beperkt blijft. Het bij wijlen sentimentele relaas over Orville en Immer voelt te afstandelijk, alsof het zich allemaal in een vacuüm afspeelt.

Al bij al levert Vanhove een meer dan degelijke kortfilm af. De film won dan ook niet voor niets de prijs voor Best Experimental Short op het L.A. Short Fest. Spijtig alleen dat al dat moois op het scherm niet ten volle tot zijn recht komt in het hart van de kijker. Dat Nimmer daarentegen deuren zal openen voor de Vlaamse regisseur staat buiten kijf – en we kijken reeds reikhalzend uit naar zijn volgende project.

 

Michiel Philippaerts