In Nao Me Deixa Em Casa vertelt de Braziliaanse Daniel Aragao het verhaal van twee adolescenten die hun prille verliefdheid de mist zien ingaan wanneer hun eerste vrijpartij uitlekt op internet. Niet alleen hun klasgenoten zijn getuige van deze intieme daad, ook de vader van de jongen zit op de eerste rij. De ongemakkelijkheid die volgt op school en de ruzies thuis maken het leven van de twee protagonisten er niet gemakkelijker op.

Gefilmd in zwart-wit docu stijl geeft dit het geheel een hogere realiteitsgraad maar maakt het, als keerzijde, de inhoud nog geladener dan die al is. Op zoek naar contrast of om de onschuld van de tieners in de verf te zetten, wordt het verhaal muzikaal terzijde gestaan door het nummer I hear a symphony van The Isley Brothers. Qua nostalgie naar betere tijden kan dat tellen maar door de algemene povere uitwerking en de te snelle afhaspeling van de thematiek blijft het voor de rest weinigzeggend. Door die snelle afhaspeling komen ook al snel de gaten in het scenario bovendrijven. Neem daarbovenop de regisseur die over de hele lijn met zijn dramatiek over the top gaat en de film verliest elke vorm van geloofwaardigheid. Het verhaal en de stijl van Nao Me Deixa Em Casa zijn in het verleden al beter uitgewerkt en de film weet door zijn bovenvermelde pijnpunten spijtig genoeg het niveau van een matige stijloefening niet te overstijgen.