Een rumoerige beestenboel in een psychiatrisch ziekenhuis laat de directeur-aap nerveus rondrennen om de luidruchtige rakkers het zwijgen op te leggen. Frustrerend genoeg komt hij overal na de actie aan en wordt hij de verpersoonlijking van het angelsaksische idioom ‘going apeshit’. Niets is wat het lijkt en er wordt met behulp van alledaagse voorwerpen een zeer ritmisch schouwspel geënsceneerd. De dieren zijn allemaal prachtig in beeld gebracht en de gelaatsuitdrukkingen zijn heel herkenbaar. Er wordt veel aandacht besteed aan kleur en ook de schaduwen zijn levensecht.