Misschien later, waar deze titel precies op slaat is niet duidelijk. Dit geldt echter ook voor de inhoud van deze vreemde kortfilm. Moon Blaisse levert hier immers een mozaïekfilm af waarbij je aan het einde niet veel wijzer bent dan aan het begin van het verhaal. Als kijker krijg je verschillende impressies te zien uit de levens van verschillende mensen, waarbij het niet altijd even duidelijk is op welke wijze zij met elkaar verbonden zijn. Iets wat vaak net het uitgangspunt is van dit soort mozaïekfilms. Door de vluchtigheid en het kortstondige karakter van de scènes, levert dit bovendien een behoorlijk fragmentarisch en niet-narratief geheel op.

Zo krijgen we onder andere een eerste minister te zien die zich op zijn eigen manier voorbereidt op een belangrijke toespraak, een man die meer aandacht geeft aan zijn virtuele zelf dan aan zijn familie, een kankerpatiënte die haar dood voorbereidt met haar man en twee kibbelende zusjes. Eén element dat deze personen lijkt te verbinden, is een zogezegde zware gebeurtenis waarover de eerste minister praat, maar naast de vermelding kom je er haast niets over te weten. Hierdoor tast je aan het einde van de film frustrerend in het duister, zeker aangezien er haast geen andere rode draad is doorheen de film.

Dit gebrek heeft ook nog een ander nefast effect, namelijk dat je je als kijker moeilijk kan inleven in de film of empathie kan opbrengen voor de personages en al hun problemen. Dit is bijzonder spijtig, zeker gezien de sterrencast die Blaisse voor haar kortfilm bij elkaar heeft gekregen. En hoewel ze erin geslaagd is om visueel sterke beelden op het scherm te toveren, leidt de film toch ook aan het ‘shaky cam’-syndroom. Werken zonder tripod levert dan ook niet altijd een geslaagd resultaat op.