Dat de naar de UK uitgeweken Belg Tom Geens nogal een wrange kijk heeft op de werkelijkheid bewees hij al in het bijzonder pijnlijke, man-heeft-seks-met-opblaaspop, Wrong. Ook in Medelijden zijn de personages niet meteen alledaags. Een eenzame vrouw wil een arme oudere man helpen maar om zijn trots niet te krenken beslist ze hem stiekem geld toe te steken. Ze geraakt gefascineerd door de onbekende man en beslist hem te volgen. Wanneer hij zich terugtrekt in zijn huis glipt ze mee naar binnen waarop ze zich in de kast verstopt uit schrik ontdekt te worden. En dan begint de film echt. Medelijden brengt haar claustrofobische verhaal.

Wat Medelijden zo knap maakt is dat je als kijker de doodsangst van de vrouw meemaakt en tegen het einde van de film stond het angstzweet ook op onze rug. In tegenstelling tot Wrong weet de regisseur hier wel heel knappe beelden te schieten. Een visueel dynamische film afleveren waarbij de meerderheid van de actie zich afspeelt in een ruimte van één op één is niet evident en dat Geens hierin slaagt bewijst dat we met talent te maken hebben. Waar het getoonde in Wrong bewust grotesk is, houdt Medelijden het (buiten de eindscène) opvallend subtiel en klein, maar niet minder pijnlijk.

Medelijden doet wat enkel een kortfilm kan: Vertrekkende van één idee deelt hij een welgemikte tik uit die niet moet onderdoen voor de mokerslagen van (sommige van) zijn langere broertjes.