‘Meander’ is een schitterende titel voor dit kabbelende, schijnbaar gebeurtenisloze maar erg sfeervolle en onderhuids broeiende stukje film. Bij de start krijg je kalme beelden van fietsende, opgeschoten pubers kids op een stoffige zandweg. Ze zijn met hun opgeblazen binnenbanden en zwemplunje onderweg naar het water.

Met de kids in badpak en de nadruk op hun lichaamstaal wordt Meander vanzelf een hele fysieke, lichamelijke film. Zoals een pak films die deze hedendaagse bodily aanpak hebben, krijg je ook nauwelijks dialoog. Meander onderscheidt zich wel van het pak hedendaagse regisseurs die hun lens op het lichaam richten, door niet op een pak (extreme) close-ups te steunen. Net daardoor krijgt de omgeving een grotere betekenis. De mooie beelden van –alweer!- Nicolas Karakatsanis zijn bezwerend. Het rustige ritme, dat ondersteund wordt door een naturalistische soundtrack. Nog op de geluidsband staat trouwens een speciaal voor de film geschreven nummer van Liberges vriend Stijn.

Meander won de kortfilmcompetitie op het Filmfestival van Gent. Jury, organisatoren en pers bestempelden de deelnemers daar unaniem als pover, maar een magere winnaar kan je het quasi rimpelloze 'Meander' niet echt noemen.