Een mooi maar eenzaam meisje in een anoniem appartement in een grootstad wordt thuis aangerand. In het hospitaal blijkt ze een soort machine in de baarmoeder te hebben. Eentje met keukenrobotmanieren, zo blijkt. Klinkt grappig, maar is het niet. Gabe Ibáñez smeedt vanuit een potentieel hilarisch gegeven een zeer verontrustende short. Maquina focust op de transformatie van de hoofdpersoon, en niet op het gevaar dat zij begint te betekenen voor de buitenwereld. Een goeie keuze. De evolutie van angst over weerzin naar berusting en acceptatie is subtiel, ontroerend én beangstigend.

Maquina is vooral visueel zeer straf. Niet in het minst door hoofdrolspeelster Iazua Larios. De Mexicaanse Larios (zie ook Apocalypto, als Sky Flower) is razend knap en intrigerend, zeg maar bevreemdend. En dat geldt ook voor haar omgeving: alle warmte lijkt weggezogen uit de kille stad, het onpersoonlijke appartement, het onvriendelijke hospitaal. En toch is Maquina tegelijk vuil en smerig. Snel - bijna ritmisch en bezwerend – gemonteerde en prachtig gefotografeerde beelden, worden afgewisseld met enkele stukjes zeer gewelddadige tekenfilm. Klassieke muziek en een efficiënte – zij het af en toe wat te geprononceerde – klankband doen de rest.

Maquina is reclamefilmer Gabe Ibáñez’ eerste short en meteen een schot in de roos. Speciale prijs van de jury op Clermont Ferrand 2007.