Uwamungu Cornelis heeft iets met nachtdieren. Het gewoel van het nachtleven is de setting in Nachtuil alsook in Lucide, zijn nieuwe kortfilm. De grens tussen roes, droom en plotse luciditeit tekent zich flinterdun af tegen tramsporen, onder het licht van de straatlantaarns en in onverschillig voorbijrijdende koplampen. De humiditeit van de motregen is niet zozeer te voelen in de kledij, want regen weerhoudt zatlappen niet, maar eerder in de gemoederen. De protagonist keert 's nachts huiswaarts met een half-uitgewerkte zatte bui, een melancholische tred en een sigaret. De sfeertekening van de eenzaamheid in het nachtleven is alvast geslaagd. Zijn de gecreëerde situaties cool, stoer of ‘echt’ door de liters alcohol die vloeien? Of veeleer tragisch door de ware mens die ontwapend wordt door zijn alcoholroes?

Uwamungu lijkt in het dilemma te zitten of het uitgaansgedrag een reden heeft en hoe de weerslag ervan zijn stempel drukt op zijn eigen leefwereld. Zit hij in een lucide droom waarbij hij zelf de controle verliest? Hij is duidelijk de complete verwarring nabij en het lukt hem ook de kijker in verwarring te brengen, maar het is moeilijk om een betekenis uit de film te destilleren. Uwamungu, die in Lucide zelf de protagonist vertolkt, ontmoet op zijn night ride drie personen. Een meisje met wie hij ooit een ruwe one-night-stand beleefde, een taxichauffeur bij wie hij zijn hart lucht en een schooier die hem om geld vraagt. Het zijn telkens ontmoetingen die confronterend zijn, maar voor wie van de twee, hangt af van de roes.

De sfeertekening en aankleding van de film zitten goed maar de acteerprestaties zijn matig, bij alle personages. Bovendien is het verhaal nogal betekenisloos, saai en aanmatigend. Enerzijds is dit betreurend, anderzijds is het deel van het uiteindelijk samenhangende en oppervlakkige geheel.