L'ours noir
rating

Duur: 15 min. | 2015 | Land: België | Regie: Xavier Seron, Méryl Fortunat-Rossi | Cast: Catherine Salée, Jean-Benoît Ugeux, Terence Rion, François Neyken, François Ebouelé, Delphine Théodore, Philippe Grand’Henry | Scenarist: Méryl Fortunat-Rossi, Xavier Seron | Producent: Olivier Berlemont, Anthony Rey | Productiehuis: Helicotronc, oriGine Films

Er dienen slechts vier simpele regeltjes gevolgd te worden indien we een bloederige kennismaking met het titulaire monster willen vermijden. Tenminste, dat is wat een sardonische voice-over – losjes gebaseerd op de gids van het nationaal park van Forillon in Canada – de personages én de kijker probeert wijs te maken in dit Waals prijzenbeest.

Maar conform met de conventies van een slasherkomedie lappen de personages de waarschuwingen aan hun laars; met alle gevolgen van dien. De filmmakers spelen echter op safe en zijn een stuk braver dan de karikaturale typetjes die stuk voor stuk uiteen worden gereten door L’ours noir, waardoor de fun bij momenten jammerlijk beperkt blijft.

 

 

 

Wat niet wil zeggen dat de film niet slaagt in zijn opzet. Integendeel, het simpele verhaaltje werkt bijzonder goed: een groep vrienden in een nationaal park wordt door een stem verwittigd voor de gevaren van de zwarte beer, maar wordt alsnog op een nogal Monthy Python-achtige wijze één voor één afgeslacht door het beest.

Fortunat-Rossi en Seron laten hun personages bovendien afwijken van de standaard-horrorpersonages en – spoiler! – the black guy doesn’t die first. Hun creatieve keuzes duiden op een diepgaand respect en begrip voor het genre, zonder ooit zelfspot te mijden. En het feit dat het moordlustige beest gespeeld wordt door een acteur in een (schattig) berenpak verleent de kortfilm een geslaagde ironische en surreëele noot.  

Pientere meta-commentaar op het slashergenre.

Dat de film een succesvol festivalparcours achter de rug heeft én de Magritte voor Beste Kortfilm binnenhaalde, wijst op de overduidelijke kwaliteit die de cineasten ons voorschotelen. De film is ronduit humoristisch, de acteurs doen precies wat ze moeten doen en de meta-commentaar op het slasher-genre is steeds pienter en doordacht.

Toch voelt het bij momenten aan alsof de filmmakers iets te terughoudend en beheerst te werk zijn gegaan en alhoewel er liters bloed vloeien, blijft een slasherfan misschien wel lichtjes op z'n honger zitten.

Kortom, een tempo dat iets hoger schakelt naarmate de film vordert en (nog) méér gore en/of extravagant geweld hadden de film waarschijnlijk geen slecht gedaan. Maar alleen al voor dat geweldige eindshot knijpen wij graag een oogje dicht! Eindverdict? Hopen dat we deze beer tijdens onze lentewandeling niet tegenkomen. De film daarentegen mag vast en zeker gezien worden.

 

 

Michiel Philippaerts