Deze korte film begint en eindigt met de naam van de regisseur, die zichzelf als hét onderwerp van zijn fictiefilm ziet. Tweede slechte signaal: nog voor de titel op het scherm verschijnt hebben we al een vijftal lege, zwarte kaders achter de kiezen. De voice-over adresseert Kusturica en vertelt over de eigen problemen met het filmmaken, terwijl Christophe Ghuislain met de rug naar ons toe in een veld zit. Daarna krijgen we de regisseur ook frontaal te zien. Hij sleurt locals voor de lens waar het al te makkelijk mee grinniken is. Keert zich zogezegd tegen zijn filmcrew. Ontmoet later een pinguin. Maakt deel uit van een praatgroep. Maar à quoi bon? Ter eigen eer en glorie. “C’est pas facile, le cinéma”, klinkt het op een bepaald moment. ’t Is alleszins ook niet makkelijk om dit pseudo-poëtisch gedrocht uit te zitten.