Een vrouw ligt helemaal vastgebonden en volledig ingepakt in een isoleercel, met alleen haar mond vrijgehouden. Een tweede oudere vrouw verschijnt op één van de vier camera’s en vertelt haar dat ze op eigen wil heeft toegestemd om als proefkonijn te dienen voor een experiment rond geheugenverlies, een nieuwe techniek om met extreem trauma om te gaan.

Nu zijn films waarin het hele leven van een personage door een ander personage wordt verteld meestal op zich al niet echt interessant, maar door niks aan de verbeelding van de kijker over te laten slaagt de film er ook helemaal niet in om het soort claustrofobische en psycho-suggestieve atmosfeer te creëren die hij beoogt.